W wymagającym środowisku klinicznym relacja z pacjentem jest na pierwszym planie, ale to przepływ informacji wewnątrz zespołu determinuje płynność i spokój pracy. Praktyka pokazuje też, że gdy struktury informacyjne są jasno określone, komunikacja staje się naturalnym następstwem dobrze zaprojektowanego systemu. Ponadto często to nie brak umiejętności klinicznych a błędy w transmisji danych – na liniach lekarz-zespół, zespół-lekarz czy między pracownikami – są głównym źródłem frustracji w pracy. Klasycznym przykładem jest brak systemu powiadamiania o dostarczeniu prac protetycznych czy opóźnieniach pacjentów zgłoszonych do recepcji, które nie docierają do strefy klinicznej. Takie luki generują stres, opóźnienia w grafiku i zmuszają do podejmowania decyzji w pośpiechu.

Problemy takie, jak brak asortymentu, który wynika z niepotwierdzonych zamówień, lub zapominanie kluczowych informacji przekazywanych „w biegu” bez zapisu, świadczą wyraźnie o niedomaganiach w strukturze systemu komunikacji. Konsekwencjami są kumulacja stresu, napięcia wewnątrz zespołu i, co najważniejsze, spadek jakości opieki oraz zaufania pacjenta.