Wstyd stomatologiczny to zjawisko o szerokim zasięgu, które znacząco wpływa na zdrowie jamy ustnej i pogłębia nierówności społeczne. Choć często mylony jest z lękiem przed leczeniem zębów czy dentofobią, dotyczy nie tyle strachu przed bólem, co obawy przed oceną estetyki uzębienia, zapachu z ust czy nawyków związanych ze stylem życia. Międzynarodowy zespół badaczy z Uniwersytetu w Kopenhadze i University of Exeter wskazuje, że wstyd działa jak potężna bariera terapeutyczna, tworząc samonapędzającą się spiralę: prowadzi do unikania wizyt u dentysty i zaniedbań, co pogarsza stan zębów, wywołując jeszcze silniejsze poczucie wstydu i izolację społeczną.

Wstyd często dotyczy osób wykluczonych (osób starszych, osób w kryzysie bezdomności), które wypadły z systemu opieki. Wpływa na to, jak dbamy o higienę i jak postrzegamy nasze wybory (dieta, palenie). Utrudniony dostęp do opieki i koszty leczenia stomatologicznego sprawiają, że uboższe grupy społeczne czują się stygmatyzowane przez stan swojego uzębienia. Z kolei osoby z historią nadużyć lub traumy są bardziej podatne na wstyd w kontaktach interpersonalnych, co przekłada się na unikanie leczenia.