Nieleczona próchnica zębów skutkuje bólem, infekcjami, problemami z żuciem i wymową, a także obniżoną samooceną i trudnościami w kontaktach społecznych. Jednak pomimo znaczących postępów w zakresie profilaktyki stomatologicznej, próchnica wciąż pozostaje najczęstszą chorobą przewlekłą wieku rozwojowego. Najwyższe wskaźniki próchnicy występują wśród dzieci z rodzin o niskim statusie społeczno-ekonomicznym, o ograniczonym dostępie do usług zdrowotnych i niskim poziomie edukacji zdrowotnej. Badania epidemiologiczne wskazują, że czynniki socjoekonomiczne, takie jak wykształcenie rodziców, dochód gospodarstwa domowego czy miejsce zamieszkania, mają zasadniczy wpływ na występowanie i nasilenie próchnicy. Dodatkowo środowisko rodzinne, status migranta oraz bariery ekonomiczne i geograficzne utrudniają stosowanie profilaktyki i ograniczają możliwość szybkiego leczenia. W konsekwencji u dzieci z wymienionych grup (tzw. grup wrażliwych) obserwuje się podwyższone ryzyko chorób jamy ustnej, co prowadzi do pogorszenia ogólnego stanu zdrowia i jakości życia.