Naukowcy z różnych ośrodków z Indii przeprowadzili badanie, w którym w warunkach in vitro porównali odporność na zużycie sześciu materiałów do odbudowy zębów mlecznych: cementu glasjonomerowego, glasjonomeru modyfikowanego żywicą, nanojonomeru, giomeru, ormoceru i nanokompozytu. Z próbek w formie walców przygotowanych z każdego materiału usunięto warstwę tlenków, a następnie poddano je obciążeniom mechanicznym i termicznym w symulatorze żucia (do 100 000 cykli obciążeń). Po zakończeniu testów oceniono za pomocą profilometru objętość starcia oraz chropowatość powierzchni.

Najniższą chropowatość końcową odnotowano w przypadku nanokompozytów, natomiast cement glasjonomerowy wykazał największą utratę objętości oraz najbardziej nasilone zmiany struktury powierzchni.

Autorzy podkreślają, że nanokompozyty wyróżniają się najwyższą odpornością na zużycie spośród badanych materiałów, co sugeruje ich duży potencjał w długotrwałych odbudowach zębów mlecznych. Jednak dobór materiału w stomatologii dziecięcej powinien uwzględniać nie tylko parametry mechaniczne, ale również estetykę, możliwości kliniczne oraz zachowanie tkanek zęba w czasie.