W codziennej praktyce higienistki stomatologicznej i lekarza dentysty biofilm bakteryjny powinien być traktowany jako główny czynnik etiologiczny chorób przyzębia i próchnicy. Jego obecność na powierzchniach zębowych, w kieszeniach dziąsłowych oraz wokół uzupełnień protetycznych prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego.

Wczesna eliminacja biofilmu może skutecznie zahamować rozwój periodontopatii i poprawić wyniki leczenia interdyscyplinarnego. Manualne i ultradźwiękowe usuwanie biofilmu to obecnie podstawa skutecznej profilaktyki. Ważne jest też edukowanie pacjenta w zakresie skutecznych technik szczotkowania, doboru szczoteczek międzyzębowych oraz odpowiedniego stosowania preparatów z chlorheksydyną lub CPC (chlorek cetylopirydyniowy).

Badania wykazują, że biofilm dojrzewa już po 24 godzinach od szczotkowania, dlatego regularność higieny ma kluczowe znaczenie dla zachowania zdrowia jamy ustnej. Specjaliści powinni też śledzić zmiany w kolorze i konsystencji dziąseł oraz dokumentować parametry takie, jak BOP, PPD i CAL, aby możliwa była ocena postępu terapii.