Początki oficjalnych standardów w stomatologii wiążą się z okresem I wojny światowej i kryzysem zdrowotnym w amerykańskim wojsku. Ówczesne władze armii stanęły przed koniecznością zakupu ogromnych ilości materiałów medycznych, aby poprawić fatalny stan zębów rekrutów. W 1917 roku lekarz naczelny US Army zlecił tamtejszemu Narodowemu Biuru Standardów zbadanie powszechnie wówczas stosowanego amalgamatu, którego jakość bywała znacząco różna. Badania te dały impuls do systemowych zmian – w 1926 roku zaowocowały one opublikowaniem pierwszego oficjalnego standardu Amerykańskiego Towarzystwa Stomatologicznego (ADA), co zapoczątkowało trwającą do dziś erę certyfikacji.

Z małej grupy badaczy program rozrósł się do ponad 500 ekspertów. Przez sto lat wypracowano normy nie tylko dla plomb czy szczoteczek, ale też dla implantów i systemów cyfrowych. Z czasem wdrożenie standardów doprowadziło do tego, że stomatologia z rzemiosła zamieniła się w bezpieczną, przewidywalną i opartą na twardych dowodach dziedzinę kliniczną.

Kluczem do sukcesu standaryzacji w stomatologii stał się konsensus: wzorce nie są narzucane przez jednostki, lecz wypracowywane wspólnie przez specjalistów praktyków, naukowców i producentów.