Tradycyjnie leczenie chorób przyzębia traktowano jako izolowane procedury stomatologiczne. Współcześnie sugeruje się jednak głęboką zmianę dotychczasowego paradygmatu – stabilizacja stanu jamy ustnej powinna być bowiem integralnym elementem przygotowania pacjenta do obciążających zabiegów medycznych, takich jak przeszczepienia narządów, operacje kardiochirurgiczne czy leczenie onkologiczne. Wynika to z faktu, że przewlekły stan zapalny przyzębia generuje ogólnoustrojowy wzrost zapalnych cytokin, co stanowi dodatkowe obciążenie dla organizmu pacjentów poddawanych poważnym procedurom medycznym.

Nowy model opieki powinien opierać się na interdyscyplinarnej, dobrze ustrukturyzowanej współpracy lekarzy medycyny i stomatologów, w której dzielą się oni wynikami badań biomarkerów zapalnych i analizy mikrobiologicznej, gdyż może to pomóc w identyfikacji aktywności zapalnej i patogennych bakterii związanych z progresją choroby ogólnoustrojowej.

Dr C. S. Richman praktykujący w USA, autor artykułu, który ukazał się w Compendium of Consulting Education in Dentistry w lipcu tego roku, wskazuje, że ustrukturyzowana współpraca między lekarzami a klinicystami stomatologicznymi staje się koniecznością podczas opieki nad pacjentami z chorobami przewlekłymi.