Strona główna - portaldentystyczny.pl

Strona główna TechnikW laborzeUrządenia dla techników
Jak określa się relacje szczęki?
 

 


 

Relacje szczęki, czyli określenie wzajemnego położenia szczęki do żuchwy, określa się w kilku etapach, uwzględniając:

  • wzajemne ustawienie względem siebie modeli wykonanych na bazie wycisków bezzębnej szczęki

  • ukierunkowanie modeli w artykulatorze.

Spełnienie dwóch powyższych warunków pozwala dopasować model roboczy protezy do rzeczywistych warunków panujących w jamie ustnej przyszłego użytkownika uzupełnienia.

W oznaczaniu relacji szczęki technik dentystyczny lub protetyk powinien korzystać z wzornika zgryzowego, wykonanego przeważnie z syntetyku, o płycie idealnie dopasowanej do modelu roboczego. Wzornik zgryzowy nie może zniekształcać rysów twarzy pacjenta, jego wymowy ani utrudniać ruchów szczęk. Z wosku dentystycznego wykonuje się wały zwarciowe, mocowane na wzorniku, których ostateczne anatomiczne wymodelowanie dokonuje się w ustach pacjenta.


 

Ustalanie relacji szczęk:

  • Wysokość zwarcia (tu: pionowy odstęp między bezzębną szczęką a żuchwą) - w modelu roboczym musi odpowiadać warunkom występujących w jamie ustnej przyszłego użytkownika protezy. Przy ustalaniu pionowej relacji szczęk uwzględnia się spoczynkowe położenie żuchwy (które pojawia się, kiedy mięśnie mimiczne i żujące są rozluźnione). Wały woskowe modeluje się tak, by nie przeszkadzały sobie wzajemnie w przyjmowaniu pozycji spoczynkowej żuchwy oraz odpowiadały kształtowi powierzchni żującej. Ostateczny obraz zgryzu daje jednoczesny kontakt obu wałów. Jeśli pionowa relacja szczęk jest ustalona prawidłowo, nie pojawią się utrudnienia w wymowie.

  • Wzajemne położenie szczęk w kierunkach poprzecznym oraz strzałkowym - najprościej ustalane dzięki ruchom przywodzącym, wykonywanym przez pacjenta. Otrzymuje się wówczas końcowe położenie zgryzowe. Dokładniejsze ustalenie granicznych ruchów żuchwy ustala się za pomocą urządzeń rejestrujących, z użyciem płytki do pisania (markowania) i rysika.

  • Nanoszenie linii pomocniczych, które pomogą w ustaleniu ułożenia i długości zębów oraz ich szerokości:

    - odtworzenie linii warg (usta zapadły się na skutek utraty zębów, a ich właściwy kształt powinien powrócić dzięki sztucznym zębom);

    - zaznaczenie przebiegu płaszczyzny żującej;

    - wyznaczenie linii uśmiechu i linii środkowej;

    - ustalenie linii kłów.

  • Wzajemne położenie żuchwy i stawu skroniowo–żuchwowego – w najprostszych przypadkach wykonuje się na bazie tzw. trójkąta Bonwilla lub – korzystniej i w celu uzyskania indywidualnego wyniku – z użyciem łuku twarzowego oraz punktu osi zawiasów jako odnośnika orientacyjnego.

Źródło: Opracowanie własne

 

 
Inne wiadomosci w kategorii
Komentarze
 
W chwili obecnej nie dysponujemy żadnymi komentarzami.
 
Autor:
 
Treść
 
Kod obrazkowy
 
Przepisz kod
 
 
 

LOGOWANIE

Pierwszy raz w portalu?
Zarejestruj się Jak korzystać

Newsletter

Dodaj swój adres e-mail aby otrzymywać bieżące informacje
Realizacja: Ideo Powered by: Edito CMS