Zabiegi wykonane w jamie ustnej w czasie turystyki stomatologicznej niosą ryzyko powikłań. Do najczęstszych problemów, z którymi mogą zetknąć się osoby korzystające z leczenia w odległych od Polski destynacjach, należą:

• zaburzenia osteointegracji i wczesna utrata implantu – są to konsekwencje presji czasu w turystyce dentystycznej; często stosuje się tu protokoły natychmiastowego obciążenia, co nie zawsze jest korzystne dla tkanek;

• brak zgodności sprzętowej – wskutek tego lekarz w Polsce często nie dysponuje odpowiednimi kluczami protetycznymi ani częściami zamiennymi, co uniemożliwia proste naprawy;

• periimplantitis i problemy z tkankami miękkimi – w szybko przeprowadzanych zabiegach często pomija etap przygotowania higienicznego i periodontologicznego, co drastycznie zwiększa ryzyko zakażenia i stanu zapalnego tkanek okołowszczepowych oraz konsekwencji tych infekcji;

• zaburzenia zwarcia (okluzja) i dysfunkcje stawów skroniowo-żuchwowych, które wynikają z tego, że pacjent wraca do domu z nową okluzją, która nie została skontrolowana po ustąpieniu obrzęku pozabiegowego czy znieczulenia;

• braki w dokumentacji;

• pozabiegowe uszkodzenia struktur anatomicznych maskowane lekami przeciwbólowymi i przeciwzapalnymi.