Na Śląskim Uniwersytecie Medycznym przyjrzano się przydatności zębów do wykorzystania ich jako wskaźnika przewlekłego narażenia środowiskowego na ołów u dzieci i dorosłych. Pod lupę wzięto zęby osób zamieszkujących województwo śląskie, ponieważ obszar ten jest szczególnie zanieczyszczony. Analizie poddano 71 zębów mlecznych dzieci i 85 zębów stałych dorosłych. Materiał do badań zebrano podczas ekstrakcji zębów.

Okazało się, że w zębach mlecznych odnotowano istotnie wyższe stężenie ołowiu niż w zębach stałych, które zostały pobrane od osób dorosłych. Ponadto ilość ołowiu w zębach stałych była różna w zależności od płci, natomiast niewiele różniła się w zależności od miejsca zamieszkania.

W przypadku dzieci więcej ołowiu w zębach odnotowano w grupie młodszej niż starszej, dlatego badacze wskazują na możliwość ekspozycji prenatalnej.

Badanie potwierdziło, że zęby dzieci są bardziej użytecznymi bioindykatorami narażenia na ołów od zębów stałych u dorosłych. Ponadto mogą dostarczać informacji o ekspozycji na zanieczyszczenie środowiska ołowiem u matki w okresie ciąży.