Ostatni ząb – czy po jego usunięciu zaczyna się dla pacjenta nowa era w życiu? Problem ten okazał się intrygujący pod względem naukowym. Skutek? W styczniowym wydaniu czasopisma Gerodontology ukazał się artykuł, którego celem jest analiza koncepcji „romantyzacji ostatniego zęba” z uwzględnieniem jej psychospołecznego i klinicznego znaczenia w praktyce geriatrycznej i protetycznej. Pomysł na pracę zrodził się, ponieważ ostatni pozostały w jamie ustnej ząb stanowi oś, wokół której obracają się zagadnienia biologii, psychologii i tożsamości. Wprawdzie w bardzo ograniczony sposób wpływa on na funkcjonalność jamy ustnej, ale stanowi silny symbol ciągłości i tożsamości. Powoduje to, że u wielu pacjentów ekstrakcja tego zęba staje się wydarzeniem o dużym ładunku emocjonalnym.

Badanie wprowadza także koncepcję R.O.M.A.N.T.I.C. (Retain or Move Ahead: Navigating The Tooth in Context), w której objawia się szersza wizja protetyki, łącząca precyzję techniczną ze zrozumieniem człowieka – aby poprzez odpowiednią protezę można było przywrócić poza funkcjonalnością jamy ustnej również godność i pewność siebie osobie starszej.