Absolwenci stomatologii, mimo biegłości teoretycznej, często doświadczają tzw. szoku praktycznego po rozpoczęciu pracy w klinice dentystycznej. Tradycyjny model edukacji (wykłady i ograniczone czasowo zajęcia praktyczne) pozostał bowiem niezmieniony od wielu dekad, podczas gdy złożoność procedur (implantologia, nowoczesne materiały) oraz technologia dynamicznie ewoluowały.

Główne deficyty obserwowane u młodych lekarzy dentystów po zakończeniu studiów to:

• brak pewności siebie – młodzi lekarze odczuwają strach przed wykonywaniem złożonych procedur (np. przeszczepy kostne), co prowadzi do stresu i wpływa na standard opieki;

• problemy w komunikacji, co negatywnie przekłada się na trudności w budowaniu zaufania i zarządzanie lękiem pacjenta (umiejętności miękkie);

• problemy z szybkim uczeniem się nowych technik cyfrowych i materiałowych.

Za kluczowe narzędzie do niwelowania różnic między teorią a praktyką uznawana jest edukacja oparta na symulacji. W środowisku wolnym od ryzyka adept stomatologii może ćwiczyć umiejętności bez szkody dla pacjenta. Ponadto możliwe jest wielokrotne powtarzanie procedur – aż do osiągnięcia biegłości manualnej, a także trenowanie scenariuszy komunikacyjnych (np. uspokajanie zdenerwowanego pacjenta), czego nie uczą podręczniki.