Technologia druku 3D jest coraz bardziej obecna w stomatologii, lecz jej szersze zastosowanie wciąż ograniczane jest przez konieczność żmudnej walidacji materiałów. Żywice wymagają bowiem testów metodą prób i błędów, obejmujących ocenę wytrzymałości, estetyki oraz dokładności geometrycznej, co w praktyce oznacza wieloetapowe eksperymenty. Wyniki badań prowadzonych we włoskich ośrodkach akademickich wskazują jednak, że nowoczesne techniki pomiarowe mogą pomóc rozwiązać te problemy. Celem tych prac jest opracowanie predykcyjnego modelu wytrzymałości implantu, który będzie przydatny dla klinicystów.

Zespół z Uniwersytetu w Perugii wykorzystuje specjalistyczny skaner do analizy dokładności prototypów ceramicznych implantów drukowanych w 3D. Ceramika – trwalsza niż tradycyjne polimery – wymaga precyzyjnego dopasowania, ponieważ nawet minimalna szczelina między koroną a łącznikiem zwiększa ryzyko wystąpienia zakażenia i utraty implantu. Skaner umożliwia szybkie odtworzenie morfologii elementu i porównanie jej z projektem CAD przy użyciu narzędzi, takich jak mapy odległości czy analiza grubości. Wstępne wyniki ujawniły istotne różnice między materiałami krzemionkowymi, potwierdzając wartość opracowanej metody. Kolejnym etapem będą badania implantów z dwóch rodzajów tlenków cyrkonu.