Hiperdoncja, czyli zęby nadliczbowe, to stan, w którym u pacjenta występują dodatkowe zęby – mleczne lub stałe, choć częściej dotyczy tych drugich i w większości przypadków – pojedynczego zęba. Dwukrotnie częściej hiperdoncja występuje u płci męskiej niż żeńskiej.

Zęby nadliczbowe mogą przypominać wyglądem normalne zęby lub być mniejsze i mieć nietypowy kształt, np. stożkowaty lub guzkowaty. Najczęściej dodatkowe zęby lokalizują się w przedniej części górnej szczęki, zwykle między centralnymi siekaczami (nazywane są wtedy mezjodensami). Mogą też pojawić się zęby przytrzonowe (w rejonie zębów trzonowych) lub zatrzonowe (za zębami mądrości).

Wyrżnięcie zębów nadliczbowych może powodować komplikacje kliniczne – najczęściej prowadzi do opóźnienia lub całkowitego zatrzymania wyrzynania się zęba stałego. Może również przyczyniać się do powstania dużej przerwy między zębami (diastemy) lub powodować stłoczenie i nieprawidłowe ustawienie siekaczy. Z tych powodów konieczne jest, aby w przypadku podejrzenia tej nieprawidłowości badanie dziecka u stomatologa przeprowadzone było jak najszybciej. Diagnostyka opiera się na zdjęciach rentgenowskich (np. panoramicznych, okołowierzchołkowych) oraz trójwymiarowej tomografii komputerowej wiązki stożkowej (CBCT), która zapewnia dużą dokładność obrazowania.