Ceramika dentystyczna przeszła w ostatnich dekadach ogromną ewolucję, stając się kluczowym materiałem w estetycznej i funkcjonalnej rehabilitacji jamy ustnej. Pomimo postępów w składzie chemicznym i cyfrowym wytwarzaniu prac protetycznych, głównym wyzwaniem pozostaje kruchość ceramiki oraz jej podatność na wzrost liczby pęknięć pod wpływem powtarzalnych obciążeń. W związku z tym to zachowanie zmęczeniowe a nie statyczna wytrzymałość jest obecnie uznawane za decydujący czynnik pozwalający w protetyce i stomatologii przewidzieć długoterminowy sukces kliniczny leczenia.

Szczególnym obszarem badawczym jest wytwarzanie przyrostowe (druk 3D). Choć technologia ta pozwala na tworzenie złożonych geometrii i oszczędność materiałów, jej wpływ na niezawodność mechaniczną nie jest jeszcze w pełni poznany.

Współczesne badania odchodzą od prostych testów obciążenia niszczącego na rzecz protokołów zmęczeniowych, które lepiej symulują warunki panujące w jamie ustnej, uwzględniając cykliczne siły, środowisko wodne i kontrolowane amplitudy naprężeń. Istnieje jednak pilna potrzeba ujednolicenia wytycznych, które połączą uproszczone testy materiałowe z modelami anatomicznymi i analizą słabych punktów wirtualnych prac.