Termin taurodontyzm po raz pierwszy pojawił się w 1913 r., a dotyczył opisu zębów, które charakteryzują się specyficznymi anomaliami. W taurodontyzmie obserwuje się bowiem pionowe powiększenie komory miazgi zęba i przemieszczenie dna tej komory oraz miejsc rozwidlenia korzeni zębowych w kierunku wierzchołkowym. Skutkuje to wydłużeniem trzonu zęba z jednoczesnym skróceniem długości korzeni, przez co taurodontyzm może wpływać na lokalizację i układ kanałów korzeniowych, a przez to – utrudniać leczenie zębów, jak również przeprowadzanie określonych procedur chirurgicznych czy ortodontycznych w jamie ustnej.

Nie ma jednej przyczyny taurodontyzmu – wymienia się tutaj czynniki dziedziczne, środowiskowe i ogólnoustrojowe, a także związane z nieprawidłowym rozwojem zębów. Nierzadko są one ze sobą powiązane. Anomalie taurodontyczne mogą pojawiać się w każdej ze szczęk i występują z rozmaitą częstotliwością w różnych populacjach – w różnych zębach.

Taurodontyzm diagnozuje się w oparciu o tradycyjne zdjęcie RTG bądź tomografię komputerową wiązki stożkowej (CBCT), która umożliwia ocenę trójwymiarowego obrazu zęba.