Techniki obrazowania wykorzystujące promieniowanie rentgenowskie są stosowane w stomatologii od połowy XX wieku. Mimo postępu technologicznego, jaki dokonał się od tamtej pory, nadal dwuwymiarowe zdjęcia RTG są rutynowo używane do uzyskania informacji o uzębieniu i o strukturach kostnych czaszki i twarzoczaszki.

Zwykłe zdjęcie RTG było przez wiele lat podstawowym narzędziem pomagającym planować leczenie dentystyczne. Dość szybko w stomatologii pojawiły się zdjęcia panoramiczne – pantomogramy – które umożliwiają:

• obrazowanie anomalii zębowych, zębów zatrzymanych, próchnicy;

• ocenę wyglądu, liczby i przebiegu korzeni zębowych oraz parametrów dotyczących wyrostka zębodołowego;

• wykrywanie nieprawidłowości w zatokach szczękowych oraz zmian nowotworowych i torbieli w szczękach.

W stomatologii wykorzystuje się także zdjęcia RTG cefalometryczne. Szczególnie często stosowane są one w ortodoncji, gdyż umożliwiają obrazowanie i ocenę: wady zgryzu, ułożenia szczęki w odniesieniu do żuchwy, profilu twarzy i czaszki, a również – mierzenie kątów i odległości pomiędzy określonymi punktami anatomicznymi w obrębie czaszki.

Ponieważ pantomogram i zdjęcie cefalometryczne dostarczają uzupełniających się informacji, często zleca się wykonanie obu tych obrazowań, szczególnie na początku leczenia ortodontycznego.