Pełna rekonstrukcja zgryzu to jedno z najbardziej złożonych wyzwań w stomatologii odtwórczej, wykraczające daleko poza estetykę. Celem terapii jest przywrócenie prawidłowej relacji między układem zębowym, mięśniowym a stawami skroniowo-żuchwowymi. Procedura jest wskazana u pacjentów ze zgryzem naznaczonym starciem patologicznym, bruksizmem, zaawansowaną erozją kwasową, a także przy licznych brakach zębowych, które skutkują utratą stref podparcia. Niepodjęcie leczenia może skutkować pogłębianiem się patologii w jamie ustnej, powodować bóle głowy czy problemy z artykulacją głosek lub żuciem.

Fundamentem pełnej rekonstrukcji zgryzu jest ustalenie relacji centralnej – fizjologicznego ułożenia szczęki górnej i dolnej względem siebie. Często niezbędne jest podniesienie zgryzu; decyzję o tym podejmuje lekarz dentysta w oparciu o wyniki precyzyjnej diagnostyki.

Proces leczenia jest dwuetapowy – faza pierwsza to protetyka tymczasowa, a po ustabilizowaniu zwarcia następuje wymiana uzupełnienia na protezę ostateczną, najczęściej z tlenku cyrkonu lub z ceramiki na podbudowie.