Ortoreksja (łac. orthorexia nervosa) to zaburzenie odżywiania o podłożu psychicznym, objawiające się obsesyjną koncentracją na jakości i czystości spożywanego pokarmu. W odróżnieniu od anoreksji czy bulimii, gdzie ważna jest ilość przyjmowanego pokarmu, w ortoreksji pacjent dąży do osiągnięcia „zdrowia idealnego” poprzez eliminację z diety produktów uznanych za szkodliwe (wytyczną staje się jakość).

Osoba cierpiąca na ortoreksję narzuca sobie rygorystyczne zasady dietetyczne, które z czasem stają się coraz bardziej restrykcyjne. Mimo że jest przekonana, iż odżywia się najlepiej na świecie, to – paradoksalnie – eliminowanie określonych produktów żywnościowych z diety doprowadza po pewnym czasie do poważnych problemów zdrowotnych, gdyż pojawiają się:

• niedożywienie jakościowe wskutek niedostatku witamin (B12, D), minerałów (wapń, żelazo) i niezbędnych kwasów tłuszczowych;

• zaburzenia metaboliczne;

• problemy stomatologiczne, takie jak m.in. zmiana pH śliny i niedobory minerałów, które mogą osłabiać szkliwo i miękkie tkanki, mimo teoretycznie diety zdrowej, bo pozbawionej cukru.