Lapisowanie zębów polega na impregnacji chorobowo zmienionych zębów (głównie mlecznych) azotanem srebra (AgNO₃) w celu zahamowania rozwoju próchnicy. Zabieg trwa krótko – dentysta nakłada roztwór azotanu srebra na powierzchnię zębów dotkniętych próchnicą. Po aplikacji azotan srebra reaguje z tkankami zęba, tworząc nierozpuszczalne sole srebra, które mają działanie antybakteryjne. Aby utrwalić efekt i zneutralizować azotan srebra, stosuje się substancję redukującą (najczęściej roztwór taniny lub płyn Lugola).

Lapisowanie zębów hamuje rozwój próchnicy dzięki działaniu bakteriobójczemu srebra. Ząb staje się też mniej podatny na dalszą demineralizację.
Dużą zaletą zabiegu jest to, że nie wymaga borowania. Z tego powodu jest szczególnie pomocny u dzieci, które boją się tradycyjnego leczenia stomatologicznego.

Lapisowanie zębów ma jednak zasadniczą wadę: powoduje czernienie zębów, gdyż sole srebra barwią je na ciemny kolor. Może to stanowić problem estetyczny. Korzyści zdrowotne tego zabiegu powodują jednak, że jest on stosowany – najczęściej, gdy dziecko nie współpracuje w gabinecie stomatologicznym i nie można wykonać klasycznego wypełnienia zęba.