Ząbkowanie u dzieci z hemofilią stanowi pierwszy poważny test wydolności układu krzepnięcia. Wyrzynanie się zębów mlecznych polega bowiem na mechanicznym przebiciu błony śluzowej dziąsła, czego skutkiem jest powstanie rany otwartej w środowisku o bogatym unaczynieniu. Wyrżnięcie zębów nie jest zazwyczaj obarczone wyzwaniem w postaci gwałtownego krwotoku tętniczego, a raczej uporczywym, długotrwałym sączeniem się krwi, które może prowadzić nawet do stanów anemicznych. Dzieje się tak, gdyż ślina zawiera naturalne enzymy, które rozpuszczają przedwcześnie formujący się skrzep, co prowadzi do ciągłego wznawiania krwawienia, szczególnie w nocy.

Kolejnym zagrożeniem są krwiaki związane z wyrastaniem zębów. To fioletowo-sine wybroczyny powstające nad koroną wyrżniętego zęba. U zdrowych dzieci wchłaniają się one samoistnie, ale u dzieci z hemofilią mogą osiągać znaczne rozmiary, powodując ból, trudności w połykaniu i ryzyko nadkażenia bakteryjnego.

Istotnym czynnikiem ryzyka jest także to, że ząbkujące dzieci instynktownie gryzą twarde przedmioty, by odczuć ulgę w bólu, którego doświadczają przez rozpulchnione i obrzęknięte dziąsła. Może to skutkować urazami mechanicznymi wędzidełek, języka lub policzków i krwawień, które są trudne do zaopatrzenia i konieczne bywa podanie czynnika krzepnięcia.