Dysplazja zębiny (ang. dentin dysplasia, DD) to rzadka, genetycznie uwarunkowana choroba dotycząca tkanek twardych zęba, prowadząca do nieprawidłowej struktury i funkcji zębiny. Wyróżnia się dwa główne typy tego schorzenia:

• Typ I, czyli dysplazja zębiny korzeniowej – dotyczy zarówno zębów mlecznych, jak i zębów stałych. Korzenie zębowe są krótkie, zdeformowane lub całkowicie ich brak, natomiast komora miazgi zęba ulega całkowitej obliteracji lub tworzy charakterystyczne „półksiężycowate” struktury. Zęby są prawidłowo ukształtowane i mają prawidłowy kolor, ale są bardzo podatne na przedwczesne wypadanie i resorpcję. Na zdjęciu RTG widoczne są liczne torbiele okołowierzchołkowe i zwapnienia w miazdze.

• Typ II, czyli dysplazja zębiny koronowej – dotyczy głównie zębów mlecznych, rzadziej stałych. Mleczaki mają przezroczysty, bursztynowy lub opalizujący wygląd, podobnie jak w dziedzicznej opalescencji zębiny (dentinogenesis imperfecta). W zębach stałych kształt korzeni jest prawidłowy, ale komory miazgi są powiększone i wykazują kształt „płonącej pochodni” na zdjęciu RTG. Miazgowe zwapnienia mogą występować, ale nie tak intensywnie jak w typie I.