Okluzja, czyli zwarcie zębów, ma duży wpływ na zdrowie przyzębia. Kiedy następuje utrata zęba, wówczas ząb przeciwstawny podczas zaciskania szczęk nie wywiera nacisku na tkanki przyzębia znajdujące się w okolicy po utraconym zębie. Wskutek tego dochodzi do zaniku (atrofii) zarówno wyrostka zębodołowego, jak i tkanek przyzębia w tym obszarze. Zatem siły, jakie powstają podczas zagryzania w narządzie żucia, i przekazywane są przez długą oś zębów do przyzębia, wspomagają utrzymanie zdrowia zarówno w samym aparacie zawieszeniowym zęba, jak i w tkankach przyzębia znajdujących się w bezpośredniej okolicy. Wspomagają także unaczynienie i wytwarzanie włókien kolagenowych, które są podstawowym elementem budującym tkankę przyzębia. Siły okluzyjne muszą być jednak odpowiednio wyważone, ponieważ nadmierne obciążenie może doprowadzić do zniszczenia tkanek przyzębia. Naukowcy obserwowali niszczenie ozębnej i więzadeł zębowych, a także niszczenie włókien kolagenowych w przyzębiu, kiedy zęby były poddawane zbyt dużym przeciążeniom mechanicznym.

Bardzo duże siły doprowadzały z kolei do silnych uszkodzeń przyzębia. Konsekwencją tych zmian była nawet martwica kolagenowej struktury czy hialinizacja ozębnej, czyli jej zwyrodnienie przez powstanie masy o szklistym wyglądzie.