Diastema to inaczej szpara między górnymi jedynkami. Przyjmuje się, że przestrzeń nie przekraczająca 2 mm szerokości jest wielkością fizjologiczną i nie należy się nią zbytnio przejmować. Jeśli przerwa okaże się większa, może prowadzić do poważnych wad zgryzu, kłopotów z prawidłową artykulacją czy chorób przyzębia.

W zależności od sposobu ustawienia jedynek, możemy wyróżnić trzy rodzaje diastemy:

• zbieżna – jedynki skierowane do siebie;

• rozbieżna – jedynki skierowane od siebie;

• równoległa – tworzą ją jedynki ustawione względem siebie równolegle.

Przyczyn powstawania diastemy jest kilka. Może być ona wynikiem: niskiego przyczepu bądź całkowitego braku wędzidełka górnej wargi, występowania zębów nadliczbowych, zmian w budowie anatomicznej siekaczy lub całkowitego braku siekaczy bocznych w górnym łuku zębowym.

U dzieci może pojawić się między 7. a 9. rokiem życia, jeszcze przed wyrżnięciem się stałych siekaczy bocznych.