Szkliwo jest tkanką mineralną – najtwardszą w organizmie (wagowo zawiera około 96 proc. substancji mineralnych). Pomimo twardości jest podatne na demineralizację, czyli odwapnienie. Najbardziej narażone na ten proces są świeżo wyrośnięte zęby, gdyż zawartość składników mineralnych w szkliwie jest jeszcze stosunkowo niska. To dlatego właśnie próchnica szybciej atakuje zęby dzieci i młodzieży niż osób dorosłych. Na szczęście młode, niedojrzałe zęby można lepiej remineralizować w porównaniu do zębów osób dorosłych. Remineralizacji szkliwa sprzyjają:

• prawidłowa higiena jamy ustnej;

• skład śliny bogatej w jony wapniowe, fosforanowe i fluoru.

Początkowa demineralizacja jest pierwszym etapem próchnicy. Objawia się jako biała plama, która obejmuje wyłącznie warstwy szkliwa. Szkliwo staje się mniej przezierne, przebarwione w kierunku kredowo białym i matowe. Z jego podpowierzchniowej warstwy wypłukiwane są składniki mineralne. Początkowo powierzchnia jest gładka, ale z czasem staje się szorstka i chropowata, a w miarę postępu procesu mogą powstawać zmiany o różnym kształcie i wielkości.

Demineralizacja na tym etapie jest odwracalna. Należy zastosować:

• profilaktykę profesjonalną w gabinecie stomatologicznym, która obejmie aplikację preparatów fluorkowych;

• profilaktykę w warunkach domowych – należy stosować związki fluoru do użytku samodzielnego w postaci pasty, żelu, płynu. Powinno się je stosować zgodnie z zaleceniami producenta.

Dentysta może także wdrożyć infiltrację płytką lub głęboką, która polega na zaaplikowaniu do objętego demineralizacją zęba bardzo płynnej żywicy, która blokuje dostęp kwasów próchnicotwórczych do zdrowych tkanek.