Według europejskich standardów lakowaniu powinny być poddane wszystkie zęby – zarówno mleczne, jak i stałe, które mają zagłębienia anatomiczne na powierzchniach zgryzowych i przez to są bardziej podatne na próchnicę.

Ponieważ zęby mleczne są szczególnie podatne na próchnicę, dlatego lakowanie zalecane jest przez ekspertów nie tylko u dzieci z grupy o bardzo wysokim poziomie ryzyka wystąpienia próchnicy, ale również u dzieci z niskim stopniem ryzyka, ale na zębach, których bruzdy tworzą mocne zagłębienia.

Według European Health Association of Paediatric Dentistry uszczelnienie szkliwa poprzez lakowanie powinno się wykonać jak najszybciej – bezpośrednio po wyrżnięciu zęba: aby jak najskuteczniej zabezpieczyć miękkie szkliwo przed wpływem kwasów bakteryjnych.

Amerykańscy eksperci w zakresie prewencji stomatologicznej mają inne poglądy niż ich europejscy koledzy, gdyż zalecają, aby uszczelniacz aplikowany był nie w zależności od wieku pacjenta czy czasu, jaki upłynął od momentu wyrżnięcia się zęba, lecz od wysokości ryzyka wystąpienia próchnicy u danego pacjenta. Amerykanie uważają także, że uszczelniacze powinny być nakładane nie tylko na zęby o wysokim stopniu ryzyka wystąpienia próchnicy, ale także na zęby, w których już stwierdzono próchnicę początkową w bruzdach.

Z szacunków badaczy zza oceanu wynika, że skuteczność uszczelniaczy nakładanych na fizjologiczne zagłębienia powierzchni zgryzowych zębów trzonowych jest wysoka i wynosi 86% po jednym roku od aplikacji, a 58,6% po 4 latach.