Towarzyszący nam na co dzień stres nie pozostaje bez wpływu na pracę aparatu żującego. I stres, i układ mięśniowo – nerwowy jamy ustnej mają wpływ na twór siatkowy – strukturę znajdującą się w pniu mózgu, w której znajduje się jądro nerwu trójdzielnego unerwiającego m.in. wnętrze ust. W sytuacji stresowej ośrodki znajdujące się w tworze siatkowym dostosowują pracę układu krążenia i oddychania do istniejącego zagrożenia oraz wpływają na siłę i sposób zwierania szczęk. Długotrwała, silna stymulacja tworu siatkowego prowadzi m.in. do wzrostu napięcia mięśniowo – nerwowego i mocniejszego zaciskania szczęk To z kolei przekłada się na pracę stawu skroniowo – żuchwowego. Długotrwały stres może prowadzić w konsekwencji do nieprawidłowości w zwieraniu szczęk i szybszego niszczenia uzębienia. Nieprawidłowe układanie szczęk przechodzi w końcu w nawyk. Technik dentystyczny powinien przy wykonywaniu protezy uwzględnić to nawykowe ustawienie, pomimo tego, że jest ono nieprawidłowe. Jego zbyt mocna korekta mogłaby u pacjenta wywołać ból i dyskomfort lub doprowadzić do uszkodzenia uzupełnienia protetycznego w trakcie używania.

Zadaniem protetyka jest wykonanie pracy, która uwzględnia:

• bieżący stan nawykowy

• prawidłowe zwarcie szczęk

• możliwości stopniowego korygowania nieprawidłowości zwarciowych.

W udanej pracy protetycznej zwarcie centralne jest prawidłowe – do osiągnięcia tego konieczne jest, by w tkankach miękkich i twardych nie było zmian patologicznych.

Wykonanie dobrej pracy protetycznej wymaga:

• deprogramacji mięśni przed przystąpieniem do rehabilitacji;

• wyznaczenia właściwej przestrzennej relacji żuchwy względem szczęki i prawidłowe przeniesienie ich do artykulatora;

• planowania i przemyślanego zastosowania różnych rozwiązań na każdym etapie tworzenia uzupełnienia, których efektem będzie dopasowana proteza;

• dążenie do zapewnienia prawidłowej okluzji w przypadku planowanej zmiany wysokości zwarcia.

Źródło: „Nowoczesny Technik Dentystyczny”