Udane leczenie protetyczne musi uwzględniać rodzaj podłoża. Podłożem protetycznym mogą być:

• Zęby – których przydatność uzależniona jest od stopnia ich zniszczenia oraz od kondycji okolicznych tkanek. Zęby przechylone lub wykrzywione są podatne na działanie sił wyważających, które mogą jeszcze pogłębić ich odchylenie. Zęby, których aparat zawieszeniowy jest uszkodzony, są z kolei wrażliwe na obciążenia. Jeśli ząb jest zdrowy, można go bardziej obciążyć – zawsze jednak w granicach rozsądku. Zwiększone obciążenie skutkuje rozwojem włókien ozębnej, co wpływa na wzmocnienie okolic wyrostka zębodołowego.

• Bezzębne odcinki szczęki lub żuchwy – istotne jest, by płyta protezy obciążała jedynie miejsca, w których błona śluzowa jamy ustnej jest nieprzesuwalna względem podłoża. Śluzówka jest bowiem dużo mniej odporna na ucisk od zębów i poddanie jej obciążeniom wywołuje negatywne reakcje w kości wyrostków zębodołowych.

• Implanty – ich popularność dynamicznie wzrasta. Wprawdzie same wymagają osadzenia w naturalnym podłożu protetycznym, jednocześnie jednak stają się również bazą pod inne rozwiązania protetyczne. Z racji tego, że są to zagłębione w kość struktury sztuczne, nie towarzyszy im, jak zębom, naturalny aparat zawieszeniowy. Implanty są więc sztywno umocowane w łożysku. Z racji tego, że część wszczepu mocowana w szczękach ma mniej więcej długość korzenia naturalnego zęba, o możliwym wykorzystaniu implantu jako podłoża protetycznego decyduje kondycja tkanki kostnej, w której wszczep będzie zagłębiany. Z badań wynika, że dłuższe implanty sprawdzają się lepiej niż krótsze.

Źródło: Opracowanie własne