Dzięki pracy uczonych z uniwersytetu w Południowej Karolinie w USA dowiedzieliśmy się, że pandemia zakażeń wirusem SARS-CoV-2, który powoduje chorobę COVID-19 to nie tylko chaos w gospodarce, lockdowny, dystansowanie społeczne, ale również większe problemy z możliwością przeprowadzania badań naukowych, w których uczestnikami są ludzie bądź zwierzęta. Wymuszanie dystansu społecznego i ograniczenie przemieszczania się przekładają się również na projekty badawcze, które obecnie w dużej mierze realizowane są w formie badań retrospektywnych, przeglądów literatury bądź badań opartych na ankietach.

Naukowcy ustalili, że kluczowe znaczenie dla realizacji badań w dobie pandemii ma nie tylko przeniesienie doświadczenia badawczego do środowiska online, ale też zmiana podejścia mentorów naukowych do zadań w trybie zdalnym oraz tworzenie wirtualnych możliwości badawczych. Wymaga to dostosowania się do pracy zdalnej zarówno studentów, jak i kadry wykładowców, a także zapewnienia odpowiedniego dostępu do materiałów dydaktycznych i naukowych oraz dostosowania harmonogram zajęć do czasu, jakim dysponują zarówno wykładowcy, jak i studenci. Ocenili, że miernikiem sukcesu dostosowania realizacji programów badawczych w trybie zdalnym jest stopień dopasowania uczniów i mentorów oraz ukończenie badań w założonym terminie. Nie jest to łatwe, ale jak pokazują przykłady zespołów, które w ten sposób realizują założone cele badawcze, jest możliwe.