Anodoncja to najcięższa postać agenezji zębów, w której nie rozwija się żaden zawiązek zębowy. Może dotyczyć zarówno uzębienia mlecznego, jak i stałego. Występuje bardzo rzadko, a najczęściej wiąże się z uwarunkowaniami genetycznymi i stanowi element zespołów chorobowych, np. dysplazji ektodermalnych, w których równocześnie obserwuje się zaburzenia rozwoju włosów, paznokci i gruczołów potowych.

Brak zębów od wczesnego dzieciństwa ma poważne konsekwencje dla prawidłowego rozwoju twarzy, funkcji żucia, mowy i estetyki. Osoby z anodoncją wymagają opieki wielospecjalistycznej – stomatologa, ortodonty, protetyka, a często także genetyka i psychologa. Leczenie zwykle rozpoczyna się u dzieci od zastosowania protez ruchomych, które pełnią rolę funkcjonalną i estetyczną, a jednocześnie wspierają prawidłowy rozwój struktur kostnych. W dorosłości możliwe jest wprowadzenie bardziej zaawansowanych rozwiązań, takich jak protezy stałe czy implanty, pod warunkiem zakończenia wzrostu kości.

Obecnie w leczeniu protetycznym stosuje się nowoczesne rozwiązania – w tym cyfrowe projektowanie uzupełnień i druk 3D, dzięki czemu uzyskuje się wysoce dopasowane do warunków anatomicznych prace. Protezy powstające dzięki drukarkom 3D są wykorzystywane także u małych dzieci z brakiem zębów.