Choć nowozelandzki system opieki zdrowotnej ma stosunkowo krótką historię, warto poznać zasady jego działania, ponieważ zadania związane z realizowaniem polityki prozdrowotnej są w tym kraju wykonywane z dużym sukcesem.

• Finansowanie publicznej służby zdrowia odbywa się dzięki wpływom z podatków: dochodowego oraz z podatku od towarów i usług. Rocznie na ochronę zdrowia przeznacza się 9,8 proc. PKB.

• Kontrole u dentysty oraz podstawowe świadczenia stomatologiczne dla dzieci w wieku szkolnym są bezpłatne i pokrywane z powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Ubezpieczeni otrzymują bezpłatnie świadczenia szpitalne, w razie wypadku lub w sytuacji zagrożenia życia; z ubezpieczenia finansowane są m.in. szczepienia ochronne dla dzieci, większość testów laboratoryjnych i badań radiologicznych, opieka medyczna podczas ciąży i porodu. Bezpłatne są też przepisane farmaceutyki dla dzieci poniżej 6. roku życia. Pacjent płaci za część wizyt u lekarza pierwszego kontaktu, natomiast wizyta u specjalisty, o ile jest wynikiem skierowania przez lekarza pierwszego kontaktu, jest bezpłatna.

• Rządowa pomoc finansowa ułatwiająca dostęp do opieki medycznej dla rodzin o niskich dochodach.

• Prywatne ubezpieczenia medyczne, dzięki którym można ominąć kolejki lub skrócić czas oczekiwania na świadczenie zdrowotne.

• Działanie Accident Compensation Corporation (ACC), która pracuje w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i zajmuje się pokrywaniem kosztów leczenia poszkodowanych w wypadkach, roszczeniami z tytułu błędów medycznych oraz przemocy, a także dokonuje wypłat odszkodowań w wypadku urazów, które uniemożliwiają pracę zarobkową (zazwyczaj świadczenie takie ma wysokość 80 proc. nieopodatkowanego dochodu); wspomaga też finansowo rehabilitację, opiekę nad chorym w domu lub nad dzieckiem.

Źródło; „Menedżer Zdrowia”