Każdy przypadek wymagający wykonania uzupełnienia protetycznego jest inny, stąd konieczność indywidualnego rozpatrywania warunków, w jakich przyjdzie pracować specjalistom. Jeżeli pacjent bezzębny lub posiadający tylko nieliczne swoje zęby decyduje się na odbudowę uzębienia na implantach, a w opinii protetyka optymalnym rozwiązaniem będzie zastosowanie uzupełnienia overdentures zamocowanego na wszczepach, należy wykonać badanie radiograficzne i wziąć pod uwagę:

• ilość i jakość kości w szczękach pacjenta

• jakość wyrostka zębodołowego

• stabilność i zachowanie funkcji przez tkanki, które mają stać się podłożem protetycznym.

Zła kondycja kości, zanik kości lub wyrostka zębodołowego czy niewłaściwa kondycja tkanek podłoża sprawiają, że protezowanie z użyciem uzupełnień overdentures wspartych na implantach nie jest rozwiązaniem właściwym. Jeśli warunki panujące w jamie ustnej pacjenta są dobre dla zastosowania implantów, sukces w leczeniu z wykorzystaniem protezy overdentures będzie zależał od dwóch podstawowych elementów: okluzji i zatrzasków.

System zatrzasków należy dobrać tak, by uzyskać:

• odpowiednią ilość miejsca na zamocowanie protezy

• właściwą siłę retencji

• należytą jakość wykonania pracy.

W przypadku stosowania protezy akrylowej, by zminimalizować ryzyko jej złamania w miejscach, gdzie znajdują się zaczepy, powinno zastosować się zabezpieczenia przed tego typu uszkodzeniem uzupełnienia.

Właściwa okluzja to drugi element gwarantujący sukces w stosowaniu protez ovendentures mocowanych na implantach. Konieczne jest zatem prawidłowe odwzorowanie punktów styku zębów górnych i dolnych. Kolejny krok do sukcesu to właściwe ustawienie zębów w artykulatorze w taki sposób, by funkcjonalność szła w parze z estetyką.

Źródło: „Nowoczesny Technik Dentystyczny”