Wraz z opracowaniem pierwszych protez stomatologicznych pojawiła się konieczność stosowania materiałów adhezyjnych. Pierwsze próby ich wykorzystania datuje się na koniec XVIII wieku. Z kolei pierwsze oficjalne doniesienia o zastosowaniu materiałów adhezyjnych w stomatologii i protetyce pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w 1935 roku. American Dental Association zaliczyło wówczas te materiały do produktów niemedycznych.

Osiemnastowieczne materiały adhezyjne nie były mieszanką polimerów, lecz roślinną miksturą zdolną do pochłaniania wilgoci śliny, zwiększania swojej objętości oraz poprawiania komfortu kontaktu protezy ze śluzówką jamy ustnej.

XX wiek przyniósł intensywne prace nad udoskonalaniem materiałów adhezyjnych. Zgodzono się, że klej do protez zębowych powinien przede wszystkim być nietoksyczny i niedrażniący, a także biokompatybilny i zapobiegający namnażaniu się mikroorganizmów patogennych. Nie powinien również mieć smaku i zapachu oraz być łatwy w stosowaniu. Początek lat siedemdziesiątych przyniósł wynalazek w postaci kleju z dodatkiem wapnia, a dekadę później opracowano klej z dodatkiem cynku. Cynk jednak został wycofany ze składu, ponieważ pojawiły się doniesienia o szkodliwym działaniu tego pierwiastka.