Zespół stomatologiczny to grupa ludzi, którzy tylko wspólnie są w stanie wypracować sukces w postaci udanego leczenia pacjenta. Zatem każdy członek zespołu stomatologicznego powinien być traktowany po partnersku i bez wyróżniania. Jakiekolwiek faworyzowanie z psychologicznego i socjologicznego punktu widzenia nie prowadzi do niczego dobrego, gdyż:

• wprowadza rozdźwięk pomiędzy członków zespołu – osoby, które nie są faworyzowane, czują się niedoceniane albo dyskryminowane, choć być może pracują lepiej i efektywniej;

• dyskryminuje członków personelu, którzy są gorzej wykształceni albo mają mniejszy staż zawodowy;

• łamie jedność zespołową i niszczy warunki do tworzenia zgranego teamu, którego członkowie nie tylko bardzo dobrze ze sobą współpracują podczas realizacji zabiegów stomatologicznych, ale również w przerwach pomiędzy nimi;

• budzi niechęć zarówno do osób faworyzowanych, jak i do miejsca pracy, w którym przyzwala się na tego typu zachowania;

• zmniejsza morale członków zespołu oraz może prowadzić do sytuacji, w których zarówno pacjentom jak i współpracownikom nie okazuje się należytego szacunku;

• pogarsza lub uniemożliwia współpracę osoby faworyzowanej z pozostałymi członkami zespołu, które z powodu nieufności bądź lęku przed utratą pracy nie angażują się w tworzenie relacji zawodowych z wyróżnianym członkiem zespołu;

• niszczy poczucie sprawiedliwości u pracowników, którzy nie są faworyzowani – osoby te przestają wierzyć, że w organizacji, w której pracują, nagrody i awanse przyznaje się za jakość pracy a nie za koneksje rodzinne czy znajomości i brak kompetencji.

Negatywne skutki faworyzowania przekładają się na pogorszenie opinii pracownika o miejscu pracy i wzbudzają chęć poszukiwania nowego pracodawcy.