Nanocząsteczki dodane do implantów stomatologicznych w formie niewidocznych gołym okiem powłok ochronnych znacząco podnoszą bezpieczeństwo i trwałość tych nowoczesnych rozwiązań protetycznych. Nanomateriały na implantach sprawiają, że na ich powierzchni utrudnione jest tworzenie złożonego biofilmu, w skład którego wchodzą również bakterie patogenne. Drobnoustroje te mogą powodować zakażenia tkanek sąsiadujących ze wszczepem, co prowadzi do rozwoju periimplantitis – głównej przyczyny niepowodzeń leczenia i utraty implantów.

Powłoki z nanomateriałów działają aktywnie przeciwbakteryjnie. Osiąga się to głównie poprzez dwa mechanizmy: działanie bakteriobójcze, polegające na niszczeniu bakterii, oraz działanie antyadhezyjne, które utrudnia bakteriom przywieranie i organizowanie się w złożony biofilm.

Najczęściej wykorzystywane nanomateriały to:

• nanocząsteczki srebra, które jest jest silnym środkiem bakteriobójczym;

• nanorurki tytanowe – ich zadaniem jest mechaniczne ułatwienie osteointegracji (zrastania się kości z implantem), gdyż ułatwiają komórkom kościotwórczym przyleganie do powierzchni implantu;

• bioaktywne szkło – wykazuje właściwości antybakteryjne i działa jako stymulator regeneracji tkanki kostnej wokół implantu.