Ceramika znana jest ludzkości od wielu tysięcy lat, jednak do stomatologii wprowadzono ją stosunkowo niedawno – na przełomie XVII i XVIII wieku. Duże zainteresowanie dentystów i protetyków ceramiką wynikało z faktu, że materiał ten dzięki swoim właściwościom stanowił doskonałą alternatywę dla zębów zwierzęcych, ludzkich czy kości słoniowej.

Wprawdzie pierwsze opisy prób wykorzystania protez ceramicznych w jamie ustnej pochodzą jeszcze ze starożytności, jednak dopiero w czasach nowożytnych na szeroką skalę zaczęto stosować protezy z tego materiału. Prawdopodobnie około 1775 roku zostały wykonane pierwsze ceramiczne protezy zębowe – uzupełnienia wypalono w fabryce porcelany Guerharda we Francji. Mniej więcej do połowy XIX wieku wyrabianiem protez wykonanych z porcelany zajmowali się dentyści.

Pierwsze masowo wytwarzane porcelanowe sztuczne zęby powstały w istniejącej do dziś fabryce w Filadelfii.

Z porcelaną eksperymentowało wielu lekarzy, próbując ją udoskonalić. Pierwsze systemy metalowo-ceramiczne powstawały na początku XIX wieku, ale dopiero druga połowa lat 50. XX wieku przyniosła dopracowaną metodę napalania porcelany na różne stopy metali. Wprowadzenie cyrkonu do stomatologii protetycznej doprowadziło natomiast do rozwoju technologii CAD/CAM, ponieważ materiał ten nie nadawał się na uzupełnienia wykonywane w technologii odlewniczej lub tłoczenia.