Stomatologia i protetyka mogą być źródłami klinicznymi i laboratoryjnymi mikro- i nanoplastiku. Wykazano, że prace wykończeniowe lub polerowanie kompozytów polimerowych doprowadzają do powstania ultradrobnego aerozolu, który zawiera liczne nanocząstki – zarówno polimerowe, jak i o charakterze nieorganicznego pyłu. Najnowsze badania potwierdzają, że również prace z aparatami ortodontycznymi lub uzupełnieniami tymczasowymi, polegające na polerowaniu i przycinaniu, doprowadzają do powstania widocznego pyłu akrylowego i innych drobnych cząstek stałych, w tym – mikroplastiku. Mikro- i nanocząstki mogą powstawać także podczas prac wykończeniowych/polerowania powierzchni, które wcześniej pokryte zostały uszczelniaczami do bruzd i zagłębień w zębach, bądź podczas opracowywania powierzchni bloczków z żywic wykorzystywanych w pracy w systemach CAD/CAM.

Powstające podczas szlifowania drobiny mogą być wdychane i doprowadzać w organizmie do stresu oksydacyjnego, rozwoju stanów zapalnych i reakcji cytotoksycznych w keratynocytach i makrofagach jamy ustnej.