Utrata zębów spowodowana próchnicą, chorobami przyzębia, urazem zęba, jego wybiciem lub stłoczeniem zębów prowadzi do szybkiej przebudowy tkanek w okolicy wyrostka zębodołowego, szczególnie w pierwszych miesiącach po pojawieniu się luki po zębie. Z czasem prowadzi to do nawet znacznych ubytków tkanek, co może ostatecznie negatywnie wpłynąć na sukces terapeutyczny z wykorzystaniem stałych protez stomatologicznych.

Niedobór tkanek miękkich w obszarze przęsła może doprowadzić do zapadnięcia się błony śluzowej, zalegania resztek pokarmowych, narastania płytki nazębnej, a w konsekwencji – do rozwoju stanu zapalnego i konieczności podjęcia leczenia chorego obszaru. Dotyczy to działań przeciwzapalnych, ale również – augmentacji protetycznej, czyli uzupełnienia brakujących tkanek (na przykład w postaci przeszczepienia własnej tkanki łącznej pacjenta). Augmentacja poprawia kontur wyrostka zębodołowego, co jest istotne dla dobrego dopasowania i stabilności protezy stomatologicznej.

Tkanki miękkie odbudowywane są przed zaprotezowaniem, aby zwiększyć prawdopodobieństwo sukcesu w przywracaniu funkcjonalności narządu żucia.